Het haarlint

Nu verdwenen de tafel, de kamer, de toren. Met grote snelheid zweefden de overste, de engel en de oude man door de lucht. Onder hen lagen de weiden, waarin de paarden nauwelijks te onderscheiden stipjes waren. De engel bleef dicht naast de oude man. Vóór hen wierp de windoverste zijn mantel wijd open. De mantel scheen te groeien en bedekte met zijn donkerheid de velden van de lucht. 'Lichte windgeesten!' riep de overste met sterke stem.

En dadelijk begon het lichte gieren dat de oude al had gehoord toen hij de toren beklom. Maar nu hóórde hij niet alleen, hij zag ook. Kleine paarden, veulens leken het, kwamen opgestormd uit de diepte. En op de rug van elk zwart, glanzend dier zat een witte gedaante die het paard bij de manen stuurde. Die zonderlinge ruiters, diep voorovergebogen, maakten het gierende geluid. Het was als een zweepslag waarmee zij hun dieren tot grotere snelheid aanzetten.

Al rennend verenigden zij zich tot een stoet, een leger, dat in één richting optrok. Voort joegen zij naar de einder. De lucht joeg mee, zwarte muren van wolken. Soms schoten ze plotseling een eind omhoog; dan weer doken ze omlaag en schenen zich op de aarde te willen storten. Ja, daar kwam de aarde weer te voorschijn. Daar stonden de huizen, de dorpen, de steden. Angstig weggescholen, leek het, als men ze zo vanuit de hoogte bekeek.

De paarden schoten over de daken, door de straten, soms vlak langs de grond. Maar geen mens zag hen, al voelde menigeen het waaien en zei: 'Hé, er steekt wind op!'

De bomen begonnen te trillen en te ruisen. Hier en daar dwarrelden bladeren neer en het stof van de wegen wolkte omhoog.

Het was mooi en indrukwekkend, die rennende kudde paarden te zien en de bewegingen die ze in de lucht en op aarde veroorzaakten.

Na een poosje verloor de oude man de dravende dieren uit het oog. Ze verdwenen sneller dan ze gekomen waren, vervaagden tot kleine, donkere punten en losten ten slotte op in de horizon.

Maar reeds had de stormoverste een nieuw woord gesproken.

'Sterke windgeesten!' klonk het uit zijn mond.

93