Het haarlint

Daarbuiten was niets dan lucht en nog eens lucht.

In de kamer stond een grote tafel en daarachter zat een man met lange, grijze lokken en zware, borstelige wenkbrauwen. Er liepen duizend groeven en rimpels door zijn gelaat. Zijn donkere ogen keken de bezoekers vriendelijk aan, maar de oude man voelde zich allesbehalve op zijn gemak. Hij keek naar de grote handen van de vreemde. Ze lagen zwaar op de tafel, als blokken hout.

'Windoverste,' zei de engel, 'ik breng hier een man mee die zijn leven lang naar de wonderen van de wereld heeft gekeken. Hij is bijna aan het einde van zijn dagen en nu wil hij graag een blik slaan in de geheimen van uw rijk.'

'Gaat u zitten,' zei de overste en hij wees naar een stoel. Toen schraapte hij zijn keel en keek de oude man scherp aan. 'Ik kan aan u zien dat u een moeilijke tocht achter de rug hebt. Maar u krijgt nog veel meer merkwaardige dingen te zien. Er zijn goede en boze krachten, maar in wezen zijn ook de boze krachten goed. Als de mens maar leert begrijpen dat alles in deze wereld er voor zijn bestwil is.'

'Ja,' antwoordde de oude man, 'dat alles meende ik al begrepen te hebben. Maar u zult moeten toegeven dat een zwak, nietig schepsel als de mens soms angstig wordt, ondanks zijn geloof aan het goede.'

De windoverste streek door zijn zware haardos. 'U kunt nog kiezen,' zei hij. 'Of alles zien of terug.'

'Alles zien!' riep de man uit.

Opeens stroomde er een vreemde kracht door hem heen. Hij wilde het geweld van de stormen trotseren, er een kort ogenblik in leven. En al ging hij eraan te gronde, wat hinderde dat? Hij was al zo oud. Maar de engel keek hem weer aan met die geruststellende glimlach. De laatste vrees verdween uit het hart van de oude man.

De overste stond op. En terwijl hij dit deed, scheen de omgeving te veranderen. Groot en donker rees zijn gestalte in het hoog boven de aarde gelegen vertrek. Hij schudde zijn hoofd, zijn haren wapperden. Een windvlaag snelde langs de muren van glas.

Toen spreidde hij zijn armen uit, met vlakke handen, alsof hij luchtmassa's van zich af duwde. De ramen rinkelden zachtjes. Hij ademde diep in, bolde zijn wangen en blies de lucht krachtig uit.

92