Het haarlint

ven. Af en toe kwamen ze langs een klein raampje dat uitzicht gaf op de hemel en de eindeloze vlakte daaronder. De oude man kreeg het gevoel dat hij geen mens meer was, geen sterfelijk wezen, maar een schepsel dat ver boven de aarde leeft en alle dingen overziet.

De stilte die beneden had geheerst, verdween geleidelijk. Steeds meer zwol het gieren van de lucht om de toren aan. Eerst leek het op het klagen van kinderstemmen. Toen werd het snerpend als het jammeren van katten in een voorjaars-nacht. Maar ook dit veranderde: het werd doffer en angstiger, als het geluid van sterke mannen die in een mijn opgesloten zitten en om hulp roepen. Ook dit geluid veranderde. Het werd gillend en bezeten, als het gieren van de Mexicaanse hond door een verkeerd afgestemd radiotoestel.

De oude man klappertandde. Hij trok zijn begeleider aan de zoom van diens mantel. Omdat hij zich in het lawaai niet verstaanbaar kon maken, legde hij zijn handen op zijn oren om te laten zien dat hij dit kabaal nauwelijks kon verdragen. De engel glimlachte en wees geruststellend met zijn vinger naar boven.

Maar de man moest nog enkele beproevingen ondergaan. Er kwam eerst een zee van geluid, alsof met duizenden grote hamers op aambeelden werd geslagen. Het bonkte en daverde alsof de wereld verging. Viel de toren niet om? Werden de klimmers niet van de trap geslingerd en verpletterd op de vloer die ergens diep onder hen moest liggen?

Er was nog meer. Een leger van ijzeren wagens scheen van alle kanten op te trekken over hobbelige, met keien bestrate wegen. Ze botsten op elkaar, verwarden zich, braken en sloegen in stukken. Schoot daar niet een rij vonken door de ruimte?

Het hart van de oude man stond bijna stil. Het kon de strijd tegen dit geweld niet aan. Hij dreigde neer te zinken op de treden van de trap. Toen keerde zijn begeleider zich om en fluisterde aan zijn oor: 'We zijn er bijna! Houd moed!'

En inderdaad, het rumoer stierf weg en maakte plaats voor een bijna zichtbare en tastbare stilte. Als een strak, wit vlies lag die stilte om hem heen. Maar ook dit was benauwend. Waar was hij? Boven alle klanken, winden en stormen?

De engel klopte aan een deur en opende die. Ze betraden een ronde kamer, geheel door glas omgeven.

91