Het haarlint

'Ik weet het niet. Ik heb veel gedroomd in mijn leven, ziet u. En het zou best kunnen zijn dat ook deze wens maar een droom is. Maar dat is niet het ergste, want ik ben nu op een leeftijd gekomen waarop droom en werkelijkheid er weinig meer toe doen.'

'U moet niet te veel praten,' zei de engel, 'anders gaat het geschikte ogenblik voorbij. Wat ik u laat zien, zal echt zijn, want ik neem u mee waarheen u maar wilt.'

Het was avond en windstil.

De oude man keek langs de stralende gestalte naar zijn tuin, die baadde in zacht maanlicht.

Mijmerend sprak hij: 'Wie weet hoe gauw die stilte daarbuiten voorbij is. Er kan plotseling wind opsteken, storm zelfs. Hoe is dat toch mogelijk?'

'Is dat uw vraag?'

'Ja, ik zou graag willen weten waar de wind vandaan komt en waarheen hij gaat als het weer stil wordt in de natuur. Zo iets wonderlijks als de wind is er eigenlijk niet.'

Dat zei hij omdat hij juist aan de wind dacht. Had hij op dat moment aan het licht gedacht, of aan de jaargetijden, of aan eb en vloed, dan had hij die verschijnselen zeker net zo wonderlijk gevonden.

Opeens was de man niet meer in zijn kamer, maar in een eindeloos grote wei.

Daar graasden paarden met een donker glanzende huid. Hoeveel? De oude man wilde ze tellen, maar raakte al spoedig de tel kwijt. Het moesten er duizenden zijn. Ze hadden lange, sierlijke staarten en hun nek was naar de grond gebogen, waar ze het malse gras uitrukten. Mals gras? Het was méér dan mals, het was zacht als fluweel. Dat voelde de oude man aan zijn voeten.

Deze wei en deze paarden herinnerden hem aan wat hij vroeger had gezien, maar ze waren oneindig fijner en mooier. Zoals wanneer je een gewoon glas vergelijkt met een kristallen bokaal die de schittering van de zon opvangt en weerkaatst.

De stralende gestalte liep voor hem uit.

'Waar zijn we hier?' vroeg de man. Alles was zo indrukwekkend dat hij niet luid durfde spreken.

'Dit zijn de hemelweiden,' antwoordde de engel. 'En dat zijn de stormpaarden van de stormoverste.'

89