Het haarlint

Ik ging terug en zei tegen m'n vader: 'Geef me een zaak, niet helemaal buiten, maar ook niet helemaal in de stad.' Vandaar dat ik hier zit als een tevreden vrijgezel.

Niet dat er nooit een vrouw is komen opdagen - een serveerster die wel wat in me zag of zo maar een jongedame die hier een kop koffie dronk. Een paar keer heb ik gezegd: 'Ik vind je lief, maar trouwen is er niet bij.' Dat was soms een bezwaar, soms niet en dan gingen we samen de koffer in, maar daar bleef het bij.

En dan was er nog iets. De echtscheiding. Die sleepte zich maar voort, want Annie probeerde via m'n vader ons huwelijk te lijmen. Ten slotte nam ze een advocaat, een jong kereltje.

Die stond op een dag voor m'n neus en zei dat-ie er graag spoed achter wou zetten. Ik maakte een grapje en zei: 'Advocaten houden anders meer van traineren.' 'Ik niet/ zei die knaap, 'ik wil zelf met haar trouwen.'

Ik keek hem aan, een bleke jongen met een bril en een keurige spraak. Ik dacht dat hij ook een grapje maakte en begon te lachen. Hij moest toch precies weten wat er gebeurd was en dat vertelde ik hem ook.

'Ja, ik weet er alles van,' zei hij. 'Als er nou destijds een andere man in het spel was geweest, zou het voor mij heel anders liggen. Maar zo'n vriendinnetje...'

Ik voelde m'n hart even stilstaan. Het was of m'n wereld voor de tweede keer een opdonder kreeg. Ik kon nauwelijks nog een woord uitbrengen, tekende een stuk dat-ie me voorlegde en beduidde hem te verdwijnen.

Ik zie nog z'n ingelukkig gezicht. Bijna het gezicht van Annie zoals ik haar die avond had betrapt.

Ik kon niet lachen, ik kon niet huilen, ik ben gewoon maar weer aan het werk gegaan. En dat heb ik tot op de dag van vandaag volgehouden. Dat is de hele geschiedenis, geen verhaal om op te schrijven, zou ik zeggen.'

87