Het haarlint

Het was een krankzinnige ervaring. Je gelukkig voelen -terwijl je je leven ineen ziet storten, terwijl je de grond onder je voeten voelt wegzakken.

Misschien was het liefde, maar dan een volslagen absurd soort liefde, dat zich alles laat welgevallen als de geliefde maar gelukkig is.

Die verwarring duurde hoogstens een minuut. Toen kwam er een verdoving over me, een schemering.

Ik liep door naar Hilde's kamer, trok m'n schoenen uit, m'n jasje en m'n broek, en liet me op het bed vallen.

Opeens was ik doodmoe. Ik dacht nog: niet denken. Maar dat hoefde al niet meer, want ik viel als een blok in slaap. De volgende dag begon met een gil die door mijn slaap sneed. Ik keek op en daar stond Hilde, met alleen een hemd aan, haar haren los, haar mond wijd open. Ik voelde me verlamd. Hilde vluchtte haar kamer uit alsof ze een spook had gezien. Daar kwam het ook op neer, want het laatste dat die vrouwen verwacht hadden, was dat ze mij daar zouden vinden.

In de andere kamer hoorde ik luid praten, daarna schreeuwen. Het had iets van een getier van onaardse wezens.

Ik wist heus wel dat er liefde tussen vrouwen bestond, maar ik had daar nooit over nagedacht, het hield geen verband met mijn wereld, het was een verschijnsel bij anderen. Zulke dingen pasten niet bij dat gelukkige bestaantje van mij.

Van het ene ogenblik op het andere sloeg mijn stemming om. Ik kreeg de pest aan al die rare gevoelens van toen ik naar huis ging en toen ik Annie zo zag liggen. Ons oude leven was voorbij en dat moest ze weten.

Ik stapte Hilde's bed uit, nog half gekleed, zoals ik in slaap was gevallen. Door de deur, die Hilde had laten openstaan, kwam Annie binnenwankelen, een hoopje ellende, in tranen, haar hoofd op haar borst, met verwarde haren. Ze drukte zich zo heftig tegen me aan dat ik terugviel op het bed. Ik dacht: het is uit, het is voorbij.

Misschien had ik anders gereageerd als ze me met een vent bedonderd had. Wat ze nu gedaan had, kon ik niet verwerken, ik kon het eenvoudig niet. Ik duwde haar van me af, ik zei: 'De zaak is van jou, van je vader. Ik heb hier verder niks te zoeken.'

85