Het haarlint

hij zich voor zijn late komst: hij was opgehouden. Wehner verzocht hem de gang in te komen. Falke stampte een paar keer om zijn schoenen van sneeuw te ontdoen.

In de kleine zijkamer trof het Wehner dat de stoere Falke, doorgaans een toonbeeld van boerse bedaardheid, zijn zenuwen nauwelijks kon beheersen. Hij kneep voortdurend in zijn pet die op zijn knieën lag. Zijn voeten hield hij stevig op de vloer gedrukt om het trillen van zijn benen tegen te gaan. Wehner vergat bijna zijn eigen innerlijke beroering en onderdrukte een opwelling om Falke als arts te helpen, maar tegelijk merkte hij hoezeer zijn eigen handen beefden. Alles om hem heen scheen te wankelen, ook de man tegenover hem. En plotseling vroeg hij zich af of wat hij bij Falke had waargenomen niet meer was dan het produkt van zijn eigen wanhopige fantasie.

Falke's stem bracht hem terug naar de werkelijkheid: 'Morgen is de dag van uw vertrek. U wordt verzocht uiterlijk half acht klaar te staan. De bus is alleen om die tijd beschikbaar.' 'En na de bus?' vroeg Wehner.

'U wordt naar het station gebracht. Verder weet ik niets, alleen dat u op een vrij lange reis moet rekenen.'

Falke kneep niet in zijn pet, hij hield zijn voeten niet krampachtig op de grond gedrukt. Hij sprak rustig, bijzonder rustig zelfs, zonder een spoor van emotie. Hij had hier gewoon een poosje gasten gehad en die stonden nu op het punt te vertrekken. Zo iets kwam alle dagen overal voor.

'Met het oog op de lange reis is het nodig dat u allemaal vóór het vertrek een bad neemt. Ik heb opdracht de installatie te inspecteren om er zeker van te zijn dat u er gebruik van kunt maken,' hoorde hij Falke zeggen.

Dat klonk niet ongerijmd, de installatie had de laatste dagen herhaaldelijk gehaperd. Geruststellend klonk het echter ook niet. Er kwamen bij Wehner allerlei vermoedens op, maar hij drong ze terug. Iedere gedachte was nu te veel.

De duisternis was inmiddels gevallen. Buiten sloot iemand de luiken en Wehner maakte licht.

Falke stond op. 'Ik ga even kijken. Als alles in orde is, heeft u morgenochtend om half zeven warm water. De dames en heren doen er verstandig aan zoveel mogelijk vanavond nog hun bagage te pakken.'

Wehner bleef alleen achter. Hij had het gevoel dat hij weg

149