Het haarlint

Mevrouw Hanf, van opleiding onderwijzeres, zette het huisonderricht dat ze haar kinderen al een hele tijd gaf, hier voort en nam ook de eenzame Trudi onder haar hoede. Bacher zat in de bibliotheek in een van de door hem meegebrachte boeken te lezen, anderen verdiepten zich er in een krant of in een boek van het huis, als vakantiegangers bij slecht weer. Bij Weh-ners komst keken ze even op. Dachten ze dat hij iets aan de weersgesteldheid kon veranderen?

Wehner sloot zich bij hen aan en trachtte zich in te leven in zijn functie van contactman. Contact met wie? Hahne had zich vandaag nog niet laten zien en Wehner was niets bekend over de organisatie waarvan zijn collega deel uitmaakte. Of toch? Hij herinnerde zich haarscherp de woorden die Hahne gebruikt had: een redelijke mate van veiligheid, op zijn minst voorlopig.

Maar wat was 'een redelijke mate van veiligheid' ? En hoe ver reikte 'voorlopig'? En dan die sinistere waarschuwing: 'Je moet wel bedenken dat je hoe dan ook in hun macht bent.' Een van de aanwezige mannen keek uit zijn boek op en maakte een buurman attent op een passage die hij zojuist had gelezen. Er ontstond een discussie waarin eerst een derde, toen een vierde zich mengde, en ten slotte ook Wehner. Hij had het gevoel dat dag en uur van hem afgleden, dat hij werd opgenomen in een wereld met wijde vergezichten waarin alle grenzen waren uitgewist. Zulke gevoelens overvielen hem zelden. Hij begreep dat hij labiel was en nam zich opnieuw voor bij de feiten te blijven en zich niet in speculaties te begeven.

Tot laat in de avond hoopte hij dat Hahne zich zou vertonen, alsof alleen reeds diens aanwezigheid bewees dat de groep niet aan haar lot werd overgelaten.

Pas de volgende morgen, nog vóór het ontbijt, kwam Hahne over de weg achter het huis aanrijden. De zusjes Hanf dartelden door de gang en Hahne keek bij de voordeur een ogenblik naar hen. Twee donkere schepseltjes die nog lang niet waren uitgekeken op de wonderen van hun nieuwe omgeving. Toen ze hem zagen, werden ze stil en kwam er een verlegen glimlachje op hun gezicht. Hij aaide hen in het voorbijgaan over het hoofd.

Wehner herinnerde zich wat Emma hem de vorige avond gezegd had: 'Als er geen bescherming voor de kinderen is,

141