Het haarlint

's morgens met mevrouw Falke wat er die dag op tafel zou komen en een uur of wat later kregen ze het thuisbezorgd. Men zou haast gaan geloven dat de Falkes de aanwezigheid van de groep volkomen normaal vonden. Maar het feit dat de samenstelling van het gezelschap hen niet merkbaar verwonderde en dat zij nooit naar hun herkomst of toekomstplannen informeerden, sloot onwetendheid uit.

Ook de omstandigheid dat er nooit over kosten gesproken werd en dat de Falkes de uitgaven blijkbaar uit een geheime beurs betaalden, was verre van normaal. Het was iets dat Wehner en zijn lotgenoten een heel onbehaaglijk gevoel gaf, want tot terugbetalen waren zij niet in staat. Terugbetalen zou gelijkstaan met terugkeer, en wie had daar over gesproken?

Er kon natuurlijk een grote ommekeer komen, maar de levensduur van een mens, en speciaal een tot machteloosheid gedoemde mens, was onzeker en de dagelijkse wereldgebeurtenissen boden allerminst hoop op een spoedige ommekeer.

Het lezen van de krant was, ook als men rekening hield met verdraaiing en overdrijving, een smartelijke bezigheid. Misschien deden zich hoopgevende verschijnselen voor. Daarvan werd men echter niets gewaar. Het levensinstinct speurde ernaar, wilde erin geloven, maar het nuchtere verstand ontmaskerde ieder optimisme als een illusie.

Maar lang niet allen waren zo nuchter. Reeds de eerste dag moest mevrouw Hertz met veel tact een opkomende onenigheid tussen twee vrouwen sussen. Diezelfde dag ging Wehner in zijn eentje op verkenning uit. Op zijn wandeling langs de weg achter de villa stiet hij na zo'n tien minuten op een hoog, afgesloten hek. Het strekte zich naar links en naar rechts uit, dwars door de begroeiing van het terrein. Dit was dus de grens van hun wereld aan de achterzijde. Aan de voorkant eindigde hun bewegingsvrijheid bij het huis van de jachtopziener. Er joeg een ijskoude wind door de struiken. Men zat hier kennelijk vrij hoog boven zeeniveau en Wehner voorzag een lange winter. Een leven met geen andere vastheid dan onoverschrijdbare hekken. Alsof hij zich zijn gevangenschap goed wilde inprenten, liep hij enige malen het toegewezen terrein rond om ten slotte, tot op het bot verkleumd, het huis weer binnen te gaan.

140