Het haarlint

Alle vrouwen maakten een gebaar dat getuigde van hun bereidheid met hem mee te gaan.

Tk ben zo terug/ zei de door Hahne uitgekozen mevrouw Hertz tegen haar pleegkind. Ze bleef zeker tien minuten weg; niet alleen de keuken, het hele huis werd haar getoond. Reeds begon ze zich in haar rol als moeder van dit grote gezin in te leven.

Inmiddels liepen de anderen, voor zover ze niet zaten, in de kamer heen en weer.

De kinderen Hanf vroegen een paar keer of het nog lang duurde. Hun ouders beperkten zich tot een schouderophalen of een kort, afwerend handgebaar. De kleine Trudi, mevrouw Hertz' pleegkind, volgde het vraag en antwoordspel met grote ogen. Wehner kon geen reden tot bijzondere ongerustheid vinden, wat niet wegnam dat hij af en toe zo strak naar de deur keek alsof hij deze wilde doorboren.

Als contactman moest hij nog met Hahne spreken, maar die liet zich niet meer zien. Alleen het geluid van zijn startende auto was te horen, terwijl mevrouw Hertz de kamer weer binnenkwam. Allen dromden om haar heen.

'Als het zo blijft, zal het wel gaan,' zei ze. 'Komt u maar mee.'

Ze bleek tijdens haar rondgang met Hahne al een voorlopige verdeling van de kamers te hebben gemaakt. Er was ruimte, niemand maakte aanmerkingen. Sjouwen met koffers, uitpakken van de spullen, zich opfrissen, elkaar deelgenoot maken van kleine ontdekkingen, namen de spanning weg, riepen nieuwe gevoelens van verbondenheid op. De kinderen begonnen rond te neuzen, eerst behoedzaam, maar al spoedig uitgelaten. Geen waarschuwende vinger kon hen tegenhouden, het aantal verrassingen was te groot. Ongeveer een uur later ging het gezelschap aan tafel, geen feestelijke gebeurtenis, maar wel een plechtige. De bejaarde Bacher, door Wehner aangeduid als 'onze huisoudste', sprak enige inleidende woorden die men, ofschoon hij niet tot de orthodoxie behoorde, wel als een kleine inwijding en zelfs als een gebed mocht beschouwen. Er lag een bijzondere glans in zijn ogen, alsof hij door de dingen van deze aarde heen een wereld aanschouwde waarin alle onrecht was overwonnen, strijd en verdrukking hadden plaats gemaakt voor broederlijkheid. De ontvankelijke gemoederen hoorden

138