Het haarlint

waren. Naar achtergrond waren zij ongeveer van hetzelfde niveau, sinds lang op zichzelf aangewezen in een wereld van gevaar en nu bereid in elkaar steun te vinden.

Er ontsponnen zich al gauw gesprekken tussen een paar mensen; anderen zwegen en verdiepten zich in de raadsels waarvoor deze nieuwe ontwikkeling hen plaatste.

Later op de dag at men de meegenomen middagmaaltijd. Daarna doofden de gesprekken langzaam uit; het gepeins, dat telkens op blinde muren stiet, zakte af tot slaperig gemijmer.

Wehner had een keer zijn plaats verlaten om zich van de stemming in de andere coupés op de hoogte te stellen. Hij deed het niet nog eens; de verschrikte reacties bij het openschuiven van de coupédeur waren te heftig. Wie naar het toilet ging, opende en sloot de deur alsof die van porselein was. Er was echter nog steeds geen controle geweest. Tegen het eind van de reis groeide de spanning. Men had weilanden gezien, steden en dorpen, heuvels, en reed nu door een woudgebied met kaal loofhout en sombere naaldbossen, domein van vogels en eekhoorns. De in slaap gevallen kinderen werden wakker gemaakt, hun haren gekamd, hun kleren gladgestreken. Ze waren dadelijk weer een en al leven, en hun luidruchtigheid moest zelfs getemperd worden.

Het liep naar vier uur, de dag begon een schemerige tint te krijgen. Een klein station, was Wehner gezegd. Het was inderdaad een klein station, niet meer dan een ongeplaveid perron waar vermoedelijk nog nooit een sneltrein had gestopt. Het naambord was door roest half weggevreten en onleesbaar geworden. Het knarsen en piepen van het treinstel leek zich voort te planten in de trillende kruinen der bomen die op de hellingen langs de spoorweg stonden. Na het urenlange geratel voelden de reizigers zich door de stilte overvallen.

Wehner, met aan beide handen een koffer, liep voorop, licht voorovergebogen, alsof hij zich tegen de stilte in duwde. Van ver weg was nog het snel vervagende geluid van de trein hoorbaar.

Ze hoefden niet lang te lopen, alles was perfect geregeld. Een paar honderd meter van de overweg stond de bus, geen luxe toerwagen, maar evenmin een grauw militair vehikel.

135