Het haarlint

groepje uitgekozen omdat zij de hulpvaardigheid en moederlijkheid in persoon was. Ze verklaarde zich bereid mee te gaan, zonder iets anders te vragen dan het kind mee te nemen.

'Natuurlijk!' zei Wehner en zette een paar krabbels op zijn lijstje.

Volgende bezoeken verliepen minder vlot. Sommigen wilden meer weten dan het weinige dat hij kon vertellen. Met wisselend resultaat gebruikte hij het woord veiligheid.

Een paar mensen grepen er zich onmiddellijk aan vast, anderen leken om hun veiligheid niet al te bezorgd, weer anderen hadden geen enkel vertrouwen in welke toezegging ook.

De familie Berger bleek plotseling vermeerderd met een oude vrouw, gevlucht uit een bedreigd rusthuis. Mevrouw Heinemann was sinds een paar weken in de war en produceerde slechts een stompzinnig gelach. Gelukkig zei haar man dat ze er onder deze omstandigheden van afzagen. Wehner verdreef de gedachte dat hij Heinemann zijn eigen doodvonnis hoorde uitspreken. Misschien wel, misschien niet, het was niet te zeggen.

Vermoeid, geplaagd door honger en dorst, kwam hij in de late namiddag thuis. Toen hij zich in zijn stoel liet zakken, zag hij de gezichten weer voor zich, met alle nuances van hoop, verzet, berusting, cynisme en zelfs argeloosheid. Zijn vrouw schonk hem wat te drinken in. Hij legde het lijstje voor zich op tafel, nam een tweede blad papier en schreef daarop alle gegevens - naam, adres, leeftijd en gezinssamenstelling.

Emma telde. 'Twintig,' zei ze ten slotte.

Hij keek haar aan en deed zijn mond open, maar zijn reactie bleef onuitgesproken.

'Ik maak er dadelijk werk van,' zei Hahne nadat hij de lijst had doorgekeken. 'Binnen achtenveertig uur krijgen deze mensen een oproep. Alle bijzonderheden over bagage en plaats en tijd van vertrek staan daarin.'

Hij keek zijn gastheer aan met een glimlach die Wehner zich niet van vroeger herinnerde.

'Drink je nog wat?' vroeg Wehner.

Hahne bedankte, zijn trein vertrok over een paar uur en hij

133