Het haarlint

tionsgebouw uit. 'Ik moet gauw terug/ zei hij, 'voor een vergadering.'

Henk wist iets van dit soort vergaderingen: bijeenkomsten van mensen die met hun rug tegen de muur leefden. Tijdens de rit naar het huis keek Ida Kornblum geboeid, zonder iets te zeggen, naar buiten.

Ze was zichtbaar gelukkig toen ze de Duinroos binnenging. Haar zwijgen maakte plaats voor een spraakzaamheid die moeilijk op gang kwam. Alle woorden van verbazing en vreugde die haar moedertaal rijk was, kwamen haar over de lippen. Toen ze de bloemen zag, sprongen er tranen in haar ogen en greep ze Henks handen. Hij schreef het toe aan zijn zwartgallige aard dat haar gebaar hem minder voorkwam als een uitdrukking van dankbaarheid dan als het grijpen naar houvast door een drenkeling.

'Om rond te komen zal ik pianolessen geven,' zei Ida Kornblum.

Henk was haar vertrouwensman geworden. Er was niemand anders.

Van Franz kwam een briefje. Hij was voorlopig onbereikbaar. Haar banksaldo had hij laten overmaken naar het kleine bijkantoor in de badplaats.

Ida Kornblum was vast van plan in haar eigen onderhoud te voorzien. Henks moeder, die ze bezocht had om haar voor haar hulp te bedanken, bood haar aan om zo vaak ze daar zin in had te komen eten, maar Ida wilde daar niet van horen. 'Misschien krijg ik over een poosje zelf gasten,' zei ze. Inmiddels zat ze alleen, in de hoop op leerlingen. Die moesten afkomen op het bord in haar voortuintje: 'Ida Kornblum, pianolerares.

Toen het bord niet hielp, vroeg ze Henk een advertentie in het lokale weekblad te laten plaatsen, maar ook de advertentie bracht geen leerlingen naar haar huis. Ze verloor de moed niet, maar zat zelf urenlang aan de piano.

Henk ging haar een paar keer in de week opzoeken, om te ontkomen aan het gevoel dat de winterse verlatenheid hem langzaam wurgde.

De straat waar Ida woonde, een eindeloos schijnende weg door een verlaten gebied, waar hij telkens door windvlagen besprongen werd, verlichtte dat gevoel nauwelijks. Pas

123