Het haarlint

Franz had hem over zijn beschermelinge nog enige bijzonderheden verstrekt, onder meer dat de vrouw pianolerares was. Een huis met een piano - Henk zou gegrijnsd hebben als de regen hem niet in zijn gezicht geslagen had.

Boerma had huizen en kreeg er als handig zakenman elk jaar een paar bij. Hij zat in zijn kantoor, een kleine kamer met ramen waarlangs dikke regenstralen biggelden. Het idee dat iemand zich in dit oord zou willen vestigen, leek ongerijm-der dan ooit.

Henk zette het geval uiteen. Boerma zei dat hij al eerder met emigranten te maken had gehad, welgestelde families die na een zomerverblijf verder waren getrokken. 'We zullen nog wel meer van die lui hier zien verschijnen,' zei hij. Hij bood Henk een sigaret aan en stak zelf ook op.

Uit een kast naast hem trok hij een lade, liet zijn hand door een reeks kaarten glijden en vroeg wat de vrouw kon betalen. Henk wist alleen dat ze een niet helemaal onbemiddelde pianolerares was. 'Dan heb ik wat,' zei Boerma. 'In de Duinroos staat de piano voor haar klaar.'

Henk kende de Duinroos, een van de vele voor badgasten gebouwde huizen, in zijn soort niet eens al te slecht uitgevallen.

'De smeerlappen die erin zaten,' zei Boerma, 'waren me ruim vier maanden huur schuldig, zomerhuur. Er viel niks meer van ze te halen. Alleen de piano die ze erin hadden gezet, heb ik eraan overgehouden.'

Het was een geschiedenis die zich in dit dorp tientallen keren herhaalde. Allemaal emigranten, dacht Henk. Ze verschenen, ze verdwenen, er verschenen anderen.

Boerma gaf hem de sleutels, hij moest maar eens gaan kijken.

Het regende niet meer, hij werd alleen bespat door druppels die los woeien van goten, balkons en andere uitsteeksels. De Duinroos lag aan een spaarzaam bebouwde straat, met tussen de huizen enorme gaten waar de voorbijganger aan alle kwade geesten was overgeleverd.

Al in de vestibule werd Henk overvallen door een lucht van vocht en schimmel. Het onpersoonlijke, voor onverschillige bewoners neergezette meubilair versterkte de indruk van verlatenheid en verval. Aan de kraan in de keuken hing een druppel die zich niet scheen te kunnen losmaken; in een van

121