Het haarlint

Uit beleefdheid kwam ze zo nu en dan beneden een kopje thee drinken. De ene keer was ze spraakzaam, de andere keer ging ze schuil achter een onontcijferbare glimlach.

Ook bij het ophalen van onschuldige herinneringen veranderde haar vlakke, licht klaaglijke toon niet.

Alleen als ze het over haar ex-man had, kon haar stem uitschieten en gaf ze blijk van een heftige gemoedsbeweging. Toch liet ze niet veel over hem los. Hij bleef een schimmige figuur. Eigenlijk had juffrouw Rosenbaum zelf ook iets schimmigs, iets ongrijpbaars, maar de produkten die ze afleverde, waren zeer tastbaar. En ook geslaagd, want Cohen kwam op ongeregelde tijden nieuwe goederen in ontvangst nemen en afrekenen. Hij lachte omdat de zaken goed liepen en omdat hij het niet kon laten. Het was een lach die langs zij n kinnen omlaag scheen te klateren, waardoor ze gingen trillen.

Op een dag toen wij kinderen aan het andere eind van de zolder met rekstok en ringen aan het spelen waren, zag ik hem uit de kamer van juffrouw Rosenbaum komen. Cohen deed de deur niet dicht en hield de knop vast. Uit de kamer klonk een soort gehinnik dat alleen van juffrouw Rosenbaum afkomstig kon zijn. Ik had nooit eerder gemerkt dat ze hoorbaar kon lachen. Het was geheimzinnig, alsof Cohen over een toverkracht beschikte die niemand bij ons thuis bezat, alsof hij de zwervende, bange vogel weer aan het zingen wist te krijgen, hoe weinig dat geluid ook op zingen leek.

Een dag of wat later kwam ze op een heldere voorjaarsavond met een bundel goed de trap af. 'Ik ga even naar Cohen/ zei ze.

'Kan hij het niet komen halen?' vroeg mijn moeder.

Maar juffrouw Rosenbaum verklaarde dat ze een wandelingetje wilde maken. De laagstaande zon scheen recht voor de straat. In het licht daarvan verdween het miniatuur-vrouw-tje als een sprookjesfiguur, Roodkapje zonder hoofddeksel met haar goede gaven.

De volgende dag hoorde ik dat ze laat was thuisgekomen, bijna geruisloos. Ze had een huissleutel en ze was baas over haar eigen tijd. Kortom, er viel niets op haar aan te merken, al had haar thuiskomst diep in de nacht iets bevreemdends. Maar haar machine daverde als altijd en haar escapade werd vergeten.

114