Het haarlint

Zijn specialiteit waren bretels, onverslijtbaar, met geen mogelijkheid kapot te krijgen. Mijn vader nam het exemplaar dat Barends hem gaf, trok eraan en hield twee stukken in zijn handen.

'Een demonstratie-exemplaar. Met geweld krijg je alles kapot,' zei Meijer, maar hij lachte deze keer niet mee; hij trok al weken van het armbestuur.

Zijn opgewektheid mocht geleden hebben, zijn fantasie verslapte niet. Op een van zijn verkenningstochten liep hij een kwekerij binnen en kwam er diep onder de indruk vandaan. 'Rozen, allemaal rozen,' zei hij en hij maakte een snuivend geluid, alsof hij de geuren nog eens goed tot zich wilde laten doordringen en ook ons de heerlijkheid ervan duidelijk maken. Daarna bleef hij een poos zwijgend en hoofdschuddend zitten.

Rozen! Wat moest deze berooide, ontheemde jood met rozen? Dat hij er in zijn leven veel gezien had, was onwaarschijnlijk, dat hij er iets mee kon verdienen leek onmogelijk. Toch lieten die rozen hem niet los.

Pietje, met haar mannenstem, hief er bij ons thuis een klaagzang over aan. Meijer had het voortdurend over rozen en maakte de wonderlijkste plannen: een bloemenzaak, een kwekerij zelfs. Inmiddels hadden ze nauwelijks te eten. Dit belette mij niet Meijer Barends in een nieuw perspectief te zien. Hij kon uren bij ons in de huiskamer zitten zwijgen. Sprak hij, dan begon hij over zijn kwekerij. Iemand moest hem kunnen helpen, er lag daar een toekomst. Of dat zo was kon ik niet beoordelen, maar zijn aanhoudende mijmeren over zulke delicate dingen als rozen vervulde mij met bewondering voor Barends.

Bij elk bezoek aan ons zag hij er iets sjofeler uit. Ik lette op zijn handen die hij zwijgend lang achtereen op zijn knieën liet rusten. Het waren smalle handen, zo blank alsof ze nooit vuil werk hadden verricht. Handen van een mens die behoefte had aan iets dat met licht, warmte en geur te maken had - handen van een rozenkweker.

'Meijer is mesjogge,' zei mijn vader, en mijn moeder zei het hem na.

Ik kon het daarmee wel eens zijn, op voorwaarde dat ze onder mesjogge ook iets moois verstonden.

Van dat moois werd ik minder zeker toen Fietje erover

110