Het haarlint

want niemand kan geloofd hebben dat hij enige geschiktheid had om als hoeder in zaken van rituele zorg op te treden. Hij had echter terstond de vinger op diverse gebreken weten te leggen, vertelde zijn dove, ratelende vrouw ons trots.

Of het nu aan deze vurige plichtsbetrachting lag of aan iets anders, feit is dat hij de eerbiedwaardige functie hooguit een maand bekleedde. Vermoedelijk heeft hij zelf, door nieuwe ideeën gegrepen, ontslag genomen. Kort daarop verscheen hij bij ons met het verzoek ons brood voortaan bij een andere firma te betrekken, waarvoor hij als agent optrad. Dat het brood kosjer was, daarvoor stond hij, die zich inmiddels wel als deskundige mocht presenteren, volkomen garant. Het was een vreemd verhaal, maar er ging van Barends een overtuigingskracht uit waarvoor zelfs degenen die hem een fantast vonden, niet ongevoelig bleven. Men mocht trouwens niet weigeren een gezin in nood te helpen. En dus verscheen er op een dag een nieuwe bakker aan de deur. Bij iedere hap brood die wij voortaan namen, konden wij het bevredigende gevoel hebben dat wij daarmee niet alleen onszelf, maar ook Meijer Barends en de zijnen in leven hielden. Zonder dat gevoel zouden wij het brood zeker minder vlot hebben geslikt, want het was van een papperige samenstelling en vertoonde enorme gaten. Geschraagd door naastenliefde, hielden we echter vol.

Toen na een paar weken Barends weer kwam opdagen, vroeg mijn moeder of hij niet voor een betere kwaliteit kon zorgen. Hij keek haar verwonderd aan. 'Eten jullie dat brood nog altijd ?' vroeg hij. 'Met die firma heb ik niets meer te maken.' Veel gelegenheid om haar verontwaardiging te uiten kreeg mijn moeder niet, want Meijer kwam al met een nieuw project op de proppen.

Hij had een agentuur in kosj ere levensmiddelen: boter, kaas, margarine en wijn. De wijn - ik hoor het hem nog zeggen -'voor ritueel en profaan gebruik'.

Daarop brak een gelach uit waarmee Meijer van harte instemde. 'Ik zeg maar na wat ze me voorgezegd hebben,' verklaarde hij.

Later kwam hij nog met andere artikelen, maar die trachtte hij alleen op zijn bekende, langzame toon aan de man te brengen. Het was een bonte verzameling: pannen, schoenen, kammen en tandpasta.

109