Het haarlint

bekend als Holzers vrouw. Ze schreeuwde zo hard dat de buren kwamen toelopen. Hadden dezen haar niet tegengehouden, dan zou ze haar man te lijf zijn gegaan.

Holzer zei tijdens de scène geen woord en wachtte af, met een ondoorgrondelijk gezicht.

Een paar van de voortdurend talrijker wordende belangstellenden brachten Netje en haar ouders stilletjes naar boven. Die avond ontbrak oom Ben voor het eerst sinds jaren bij de sjoeldienst. De volgende morgen was hij weer present, een kleine onopvallende man die een illusie en een flink bedrag armer was geworden, want het geld dat hij zijn aanstaande schoonzoon had geleend, heeft hij nooit teruggezien.

Waar al de verlovingscadeaus zijn gebleven weet ik niet. Ze waren zeker al lang tot stof vervallen toen Netje, inmiddels zelf al bijna een bejaarde, zich opnieuw verloofde, met een weduwnaar.

Ze trouwde nog tijdig genoeg om als zijn wettige echtgenote naar Polen te worden gedeporteerd.

104