De tweede jeugd

— Wat zal ik doen? vraagt Bonger en hij spreekt zoo langzaam en droomerig, net of hij nog niet goed wakker is. — Ja, dat zal van de omstandigheden afhangen. Hoe ik er op reageer en of ik de buitenlucht en de menschen kan verdragen.

Dat is inderdaad zeer verstandig gesproken. Maar Fie meent hem toch te moeten waarschuwen, vooral geen overijlde stappen te doen. — Want ik heb over je te waken! zegt zij en kijkt hem lachend aan met haar werkelijk heel mooie oogen. Daarvan is hij blijkbaar op ’t oogenblik niet zoo erg gediend, want hij staart langs haar heen. Is hij dan toch gek? vraagt zij zich af. Zijn blik is zoo afwezig, zoo leeg...

Fie heeft over hem te waken — daarover denkt hij na, dat maalt hem door de slecht functionneerende hersens. Laat hij nu weer geen domme dingen doen en zich niet door een opkomende antipathie laten meesleepen. Hij kan haar toch niet missen, ook al laat zij dat wat al te duidelijk blijken. Het andere is voorbij, men kan niet in het verleden leven en in de toekomst evenmin. Men moet steeds nuchter zijn en zich vooral niet door angst laten leiden, wat hij altijd heeft gedaan. Ja, dat is definitief voorbij. Het gaat er nu maar om, zich in deze nieuwe houding wat sterker te voelen en zoo mogelijk wat gelukkiger. Maar er voor oppassen, niet weer in zoogenaamd diepzinnige overwegingen te vervallen, want denken en redeneeren, dat is nu toch al lang bekend, daaraan gaat een mensch te gronde.

De buitenlucht doet hem geen kwaad, integendeel. De ruimte en de wind zijn een openbaring, hij voelt een fris-

Tweede Jeugd 7