De tweede jeugd

Jammer, dat de hoogdravendste intenties en de dikste woorden bij hem slechts op korten termijn werken. Hij vindt dat zelf tenminste jammer, want er is niemand buiten hem, die daarvan iets weet of lust zou hebben, zich er in te verdiepen.

In de nabijheid van zijn tijdelijken collega Houtman (adjunct-diretteur Beckers is weer naar den directorialen hemel verhuisd) wordt hij dadelijk weer nuchter en voelt zich toch volstrekt niet onbehagelijk. Houtmans prachtige golvende zwarte haren trekken ieders aandacht, maar verder is hij een onbeteekenende, goedige pennelikker. Desondanks toont hij innige belangstelling, als Van Swieten hem kond doet van de groote onderscheiding, die zijn zoon is ten deel gevallen. De man getuigt van zijn bewondering door het uiten van het woord „fabelachtig”, dat hij zoo vaak herhaalt, dat zelfs Van Swieten er kregel van wordt.

Hij heeft het woord nog in den mond, als Vink binnenkomt en dan vraagt deze: — Wat is fabelachtig?

Van ontstemming is bij Van Swieten nu geen sprake meer en stralend vertelt hij wat hij te vertellen heeft. Vink, wien het geld zeker niet aan het hart is gebakken, maakt een vorstelijk gebaar en zegt: — Die flinke baas krijgt van mij wat in zijn spaarpot! zoodat Van Swieten met van ontroerde dankbaarheid zwijmelende stem een bankbiljet van tien gulden krijgt te incasseeren.

Daar wordt dan nog een ietwat huiselijk praatje aan vastgeknoopt en Vink neemt er een stoel bij, wat maar zelden voorkomt, omdat hij het altijd zoo druk heeft. Via kinderen bereikt men het chapiter van gelukkige en ongelukkige men-

93