De tweede jeugd

scheidsscène wel vergeten, want die was erg dik gespeeld en een mensch kan beter gewoon doen. Dat is de hopelooze fout, die ze heeft gemaakt: inplaats van tranen, had ze haar tanden moeten laten zien. Met haar twee handen kan ze ’m zóó uit z’n moerassig gewroet optrekken, dat ie haar neemt.

Maar er zijn andere zorgen en die maken het leven nog wat moeilijker. Want daar is die meneer Wijsman, Fritsje noemt ze ’m, ondanks zijn vijf-en-vijftigjarigen kalen kruin. En als het niet vanwege die liefde was, dan zou ze daar rechtuit verheugd om zijn. Want Fritsje is iemand van aanzienlijken stand en ruime geldmiddelen. Ze kent hem al een maand of drie en als hij hier in de stad niet zoo vreemd was geweest, had ze hem misschien nooit gekregen. Maar ze heeft hem dan toch en hij is pluk- en kneedbaar. Dat heeft ze vooral gemerkt in haar beroerde momenten. Dan kon hij zóó bezorgd naar haar ontevreden snoetje staren, zoo vreeselijk lief, dat ze hem graag z’n kop had afgeslagen. Maar het betere instinct zegt haar, dat dat onverstandig is, want liefde is geld waard. En gisteravond heeft hij haar af gehaald en haar een fuif laten beleven, zooals ze nog weinig heeft meegemaakt. Er was in een groot hotel een feest in intiemen kring. Intiem, vanwege den hoogen entrée-prijs, die werd geëischt. Er waren dan ook louter dames en heeren, die kans zien uit een royale beurs te leven en daarom had Fannie er haar mooiste japon voor moeten aantrekken. In ’t begin stond haar gezicht nog wat strak, door de onwennigheid en ook doordat ze te veel aan Lou dacht. Fritsje zei tegen haar: — Meid, je kijkt zoo ernstig, zoo ernstig of je verliefd bent... — Geraden! antwoordde

85