De tweede jeugd

de levenden te doen schrappen. Linke Mien is echter een klein snoepreisje gaan maken en daarom gaan er dagen overheen, eer Susie haar plan ten uitvoer kan brengen.

Inmiddels is de toestand van Kareltje nog een tijdlang dreigend. Er komen achtereenvolgens drie specialisten aan zijn bedje en die zeggen, dat er niets te vreezen is en dat de crisis niet lang meer op zich kan laten wachten. Maar de heele familie weent en treurt en zou wel de onzinnigste dingen willen doen, indien zij maar zeker van een genezing was. De echtgenooten zijn nooit zoo innig met elkaar geweest en de schoonzoon is mild jegens zijn schoonmoeder en, in zijn kwaliteit van zwager, jegens Fie en weet van geen oude twistpunten meer. En meneer Schoemakers verzekert met tranen in de oogen, dat zijn carrière van muziekleeraar mislukt is, als hij dezen begaafden leerling moet missen. En directeur en diverse leerkrachten van Kareltjes school komen persoonlijk ten huize van den zieke hun deelneming uitfluisteren. Men is hierdoor echter niet getroost, want al deze menschen kunnen het geval niet veranderen en de eenige, die misschien, heel misschien iets zou kunnen doen, leidt, naar Van Swieten met ontsteltenis vertelt, zijn oude bestaan van schijndoode.

— Och, het is misschien maar zoo’n gewoonte van hem, zegt Trees, en wie weet wacht hij op een uitnoodiging...

Want de crisis is ingetreden en Kareltje spreekt onophoudelijk van muziek en van oom Lou. Als Van Swieten dien middag bij het kind zit, hoort hij het herhaaldelijk angstig roepen: — Oom Lou, oom Lou, ik moet je nog iets zeggen... Je weet toch wel... Maar verder is er slechts onverstaanbaar

251