De tweede jeugd

Frits, voelt ze zich in staat om Bonger op te zoeken en hem pardoes te vermoorden. Een wijs instinct doet haar echter trachten die taak af te wentelen op de gedupeerde zelf.

— Waarom ga je niet naar hem toe? vraagt ze Fannie. Ik zou niet zoo geduldig blijven zitten! Hij is je toch minstens verantwoording schuldig. Maar enfin, natuurlijk zou je je weer door z’n gekkepraat laten lijmen. Er is nou eenmaal niks met je te beginnen...

— Ach, schei uit! zegt Fannie. Wat weet jij van ’m?

— Nou nog mooier! Weet jij soms wat van ’m? Als ’t zoo was, zou je hier niet zitten, of je je laatste oortje had versnoept! Zal ik je eens wat zeggen? Ik zou ’m vermoorden! Doodslaan zou ik hem, z’n hart uit z’n lijf rukken!

— Ga toch heen! Jij weet niet wat liefde is...

Maar een anderen keer is het Fannie, die woedend is, en sissend, zegt:

— O, als ik ’m hier had, zou ik ’m z’n strot dichtknijpen!

— Zal ik ’m even voor je opbellen? vraagt Susie ironisch. Als ie zoo’n boodschap krijgt, komt ie natuurlijk onmiddellijk! Wacht maar, ik zal er wel wat op vinden...

Want ze kan het niet langer verdragen, dat haar vriendin zoo te lijden heeft en in haar genegenheid meent ze, dat een gewelddaad Fannie uit haar lijden zal verlossen. Als die kerel maar eenmaal naar de andere wereld is... Haar oude kennis, Linke Mien, die zulke heerlijke taarten kan bakken, moet zoo’n dingetje maken en het bij Bonger laten af geven. En Susie zal zorgen, dat er arsenicum inkomt — o, niet zoo erg veel, maar voldoende om den lekkerbek uit de registers van

250