De tweede jeugd

vervullen? Zijn leven zal zijn als een lichtende baan aan een donkeren hemel en duizenden, die gebukt gaan onder de troosteloosheid der dagen, zullen zich oprichten en een schepping prijzen, die zulke wonderen voortbrengt. En de dood, men zou bijna denken, dat hij bewogen is, want hij heeft het hoofd laten hangen, maar nu richt hij het langzaam op en dan schudt hij het ontkennend. — Dwazen! zegt hij, verblinde, zelfzuchtige dwazen, die meenen met hoogdravende woorden de wijsheid te kunnen bemantelen! Dit kind is van mij en het is altijd van mij geweest. En het heeft mij nooit gevreesd, want het weet, dat ik ben uitgezonden door Een, Die hooger is dan ik, maar tot Wien hij in leven den weg niet heeft kunnen vinden. Ik kom om angst en vrees van hem af te nemen, om hem de vrijheid te geven, de armen uit te slaan naar den almachtigen Schepper. En die zoo hartstochtelijk pleiten voor zijn behoud, kennen niet den zin van zijn bestaan, die was enkelen menschen te toonen, dat God de kinderen liefheeft, zooals zij Hem liefhebben en dat Hij vele talenten heeft te vergeven, maar nog meer liefde tot Zich te nemen...

Het is een verhaal van slechts enkele bladzijden, maar Bonger heeft er uren voor noodig, omdat hij hevige gevoelens in simpele woorden wil uitdrukken en de aandoening telkens zijn oogen benevelt. Als hij tenslotte heeft beschreven, hoe de dood met het bleeke, stille kind in zijn armen in de duisternis verdwijnt, breekt er een wilde angst in hem los. Kareltje is gestorven, Kareltje is gestorven... gaat het door hem heen. En hij loopt met de handen tegen het voorhoofd

242