De tweede jeugd

hartstochtelijker dan ooit aan zijn pianostudie. Op de uitvoering door leerlingen van meneer Schoemakers, die binnenkort zal plaats vinden, moet hij een sonate van Mozart spelen en dus mag er niets ontbreken aan zijn spel. Innerlijk is de jongen de ervaring met oom Lou niet geheel te boven, want dikwijls droomt hij van hem. Dan zit oom Lou aan zijn bed en hij ligt op sterven, maar hij is toch niet tevreden, dat oom Lou er alleen is, want hij verlangt naar zijn moeder, maar hij kan niet meer spreken... Overdag echter is er zooveel te doen: school- en huiswerk en een spelletje met de kameraadjes en het lezen van een boek — en dan de muziek. En een enkelen keer denkt hij: Het is maar gelukkig, dat ik zooveel te doen heb en waarschijnlijk werken daarom alle menschen: om niet te hoeven denken...

Maar misschien studeert hij nu toch wel te hard. Hij gaat er bleek uitzien en bovendien is hij wat verkouden. Het is ook zulk onaangenaam regenachtig en winderig weer. Hij wil echter niet thuisblijven, want dan moet hij naar bed en zal den heelen dag van oom Lou droomen. En dat is nergens voor noodig, hij vindt het niet prettig. Hij verlangt niet eens naar oom Lou, omdat zijn moeder daardoor naar het tweede plan wordt gedrongen en die is zoo lief en verzorgt letterlijk alles voor hem.

— Kareltje, zegt ze, jongen, wat ben je verkouden! Zou je wel naar school gaan?

— Natuurlijk, moeder, het heeft niets te beteekenen...

— Hier, neem nog een extra zakdoek mee. En zet je kraag op. Vergeet dat vooral niet, want er staat een gure wind...

238