De tweede jeugd

ongehoorde tusschenkomst, die alle moeizaam opgekweekte ouderlijke waardigheid met één slag teniet deed.

— Wat er gebeurd is? riep hij uit, na op adem te zijn gekomen. — Hij is brutaal geweest — dat is er gebeurd!

— Sla hem nu toch maar niet, zei Trees, want hij ziet er vanmorgen een beetje pips uit en je hebt hem trouwens Vrijdagavond pas geslagen.

Kareltje was gauw de kamer uitgeslopen, want hij wilde van deze scène geen getuige zijn en hulp had zijn moeder van hem niet noodig. Die kon wel twintig vaders aan. Het kwam inderdaad tot een hevige ruzie tusschen hen, ofschoon die hevigheid alleen van zijn kant kwam. Trees wilde slechts haar kind voor een kastijding behoeden, maar Van Swieten verzekerde, dat ze gek was en dat Kareltje zoo gezond was als een visch en heusch wel tegen een paar klappen kon. En op die manier was geen kind groot te brengen, ze was een verdorven moeder — en nog veel meer. Trees zei, volgens haar gewoonte, enkele dingen, die hem diep kwetsten en waardoor hij zich tenslotte verslagen voelde. Dat ze geen grein eerbied voor zijn methodes had, dat Kareltje in een pink verstandiger was dan hij in z’n heele lijf en dat hij alleen de oorzaak was van conflicten, door z’n ziekelijke muggenzifterij. En ze herinnerde hem er aan, dat hij haar dikwijls in hun verlovingstijd had gevraagd, of ze het niet heerlijk vond met een gestudeerd man te trouwen.

— Ik weet eigenlijk niet, of ik daar ooit wel eenigen eerbied voor heb gehad, zei Trees, maar nu heb ik dien zeker niet meer. Zoo zal het ook met het respect van je kinderen

236