De tweede jeugd

verdrijven. In dezen tijd komt eenige malen de gedachte in hem op, dat wanneer de dagen ook nachten waren, het leven schoon en volkomen dragelijk zou zijn.

Van Swieten ziet hoe Bonger meer en meer teruggetrokken wordt en meent, dat deze weer geheel in zijn oude euvelen is vervallen. Hij heeft even een klein gevoel van leedvermaak jegens Fie, die zich er eens op beroemde, meer dan een dokter te hebben bereikt. Maar grooter is toch zijn angst om wat er met dezen mensch gebeurt. Hij vestigt er dan eens de aandacht van Vink op, maar de directeur schudt slechts meewarig het hoofd en zegt, dat men Bonger maar zijn gang moet laten gaan. Zoolang hij in staat is om zijn werkzaamheden te verrichten, is er geen reden om iets te ondernemen. De man is nu eenmaal wars van alle inmenging. En gebeurt er iets, dan zal men wel verder zien...

Maar in Van Swieten blijft de onrust heerschen, ook uit andere oorzaken. Hij heeft getracht, Bonger nog wat aan ’t praten te krijgen over Kareltje, die na den bewusten middag toch wel een zeer gereede aanleiding tot een gesprek vormt. Bonger zei eenige vage banaliteiten, zooals: een heel lieve jongen... ja, een heel knap kind... en dook zoo spoedig mogelijk weer onder in zijn paperassen, daarmee duidelijk blijk gevende, voor dit, evenmin als voor eenig ander onderwerp, te spreken te zijn.

Daarbij komt iets dat Van Swieten nog meer verontrust. Want ook Kareltje, de vroolijke, openhartige en dikwijls, al te dikwijls brutale Kareltje, heeft onomwonden laten merken, dat wat er tusschen hem en oom Lou is voorgevallen,

233