De tweede jeugd

te hebben aangericht. Van welke treurige omstandigheden is hij het product, dat hem geen oogenblik van onbekommerd genieten kan worden geschonken... Armoede en ziekte zijn afschuwelijk — maar dit is levensarmoede, dit is geestesziekte...

Kareltje spreekt het uit, maar Bonger verwondert zich er niet meer over, want hij weet nu, dat hij van dezen jongen alles kan verwachten.

— Het zou beter zijn, oom Lou, wanneer menschen als wij heelemaal niet geboren werden...

— Maar, m’n jongen, zeg toch niet zulke vreeselijke dingen! Je hebt nog een lang groeiproces voor je. Ik heb zelf ook als kind van die sombere gedachten gehad, maar ik ben toch veel sterker gebleken dan ik toen kon vermoeden...

Het begint al schemerig te worden buiten en ook in de kamer. Bonger zou liefst wat blijven soezen, vooral niet denken, maar heel kalm zijn. Kareltje echter vraagt hem of hij het licht wil opsteken. Ongetwijfeld is hij te neerslachtig en daarom wil hij wat opvroolijking. Misschien is het kind nog nooit zoo geweest en is het zijn, Bongers, schuld, dat hij tot deze diepten is afgedaald. Wie weet hoeveel hen beiden blijft bespaard door verdere absolute scheiding. Het kind zeer zeker... Dat denkt hij ook hierom, omdat Kareltje, zoodra de lamp op is, bedrijvig wordt en gaat neuzen op de boekenplanken. Dra is hij in het beschouwen van platen verdiept. En Bonger concludeert hieruit, dat hij niets van het kind heeft begrepen. Nu lacht hij alweer hartelijk om een grappige voorstelling en vraagt zijn gastheer, of hij dat ge

226