De tweede jeugd

zijn uitnoodiging gevolg gegeven, maar ik deed het alleen om jouw pianospel te hooren. Nu zie ik, dat ik er niet goed aan heb gedaan...

— Ik begrijp het! roept Kareltje uit. Je bent bang en daarom wil je ook niet met tante Fie trouwen...

Bonger schrikt om die angstige helderziendheid van het kind en het verwart zijn gedachten, zoodat hij bijna niet kan verder spreken.

— Ja, zegt hij zachtjes, zoo is het... Zie je nu ook in, waarom ik niet geregeld met je kan omgaan? Dat is geen gebrek aan liefde, misschien eerder een teveel. Maar jij bent zoo’n heel bijzonder kind en dat maakt me erg overstuur... Kinderachtig, niet?

— O nee, antwoordt de jongen, ik begrijp het wel. Ik denk ook wel eens, als moeder of iemand anders lief voor me is, dat ik het niet waard ben...

— Vind je het dus niet erg, als we vandaag voorgoed afscheid van elkaar nemen?...

— Wat geeft het of ik het zeg, oom Lou? Het kan nu eenmaal niet anders. En ik heb me altijd eenzaam gevoeld en dus zal ik het verder ook wel kunnen...

Hoe eenvoudig zijn deze woorden, waarin het kind van een sterk begeerde en nauwelijks verworven vriendschap afstand doet. Hoe dapper, oogenschijnlijk althans, schikt hij zich in het noodlot, dat het verkeer tusschen overgevoelige menschen onmogelijk maakt. Maar wie weet hoe diep zijn innerlijke reactie op dit voorval is en Bonger rekent het zich als een groot misdrijf aan, schade in dezen gevoeligen knaap

Tweede Jeugd 15