De tweede jeugd

— Je bent zoo goed, oom Lou, zegt Kareltje. Je weet het zelf niet, maar het is toch waar. Ik voel me zoo verschrikkelijk eenzaam. Meneer Schoemakers, m’n muziekleeraar, noemt me altijd het wonderkind en hij denkt, dat ik daar erg blij mee ben, maar ik ben er heelemaal niet blij mee. De andere jongens hebben het veel gemakkelijker...

Bonger voelt zich steeds zwakker worden onder den last van deze bekentenissen. Hoe kostbaar is dit kind op zijn schoot, en hoe kwetsbaar... Hij sluit zijn armen dicht om hem heen, als om hem te beveiligen tegen de tallooze gevaren, die hem bedreigen. Een ijdel gebaar, want de gebeurtenissen zullen hun loop nemen en die beteekenen voor dit kind een leven van veel pijn. Hij kust hem dan en er druppen tranen uit zijn oogen, maar niet alleen van liefde. De angst is misschien even groot in hem, want hij mag deze aanhankelijkheid en deze aandoeningen niet ondergaan. Hij heeft zich laten meevoeren op een weg, waarop zijn beenen hem niet kunnen dragen. Maar hoe kan hij dit tegen het kind zeggen? Toch zal Bonger die wreedheid moeten begaan.

— Luister eens, Kareltje... Je zegt, dat je heel veel van me houdt en ik houd ook veel van jou. Nu wou je zeker graag geregeld bij me komen...

— Kan dat dan niet? vraagt het kind angstig.

— Schrik niet, want het kan toch niet zoo erg zijn, wat ik je vertel... Je bent zoo’n bijzonder verstandige jongen, dan moet je me ook volkomen begrijpen... Je weet misschien, dat je vader al jaren lang moeite heeft gedaan, om me eens bij jullie thuis te krijgen. Van de week heb ik voor ’t eerst aan

224