De tweede jeugd

uit mogelijk een blijvende verwijdering tusschen vader en zoon kan ontstaan, een samenspanning tusschen Trees en Kareltje, met als gevolg een publieke aanranding van zijn gezag als vader. Het is een droeve reeks, die hem, den goeden burgerman, neerslachtig stemt.

’s Avonds uit zich zijn neerslachtigheid in fel fulmineeren tegen Trees, die zich echter niets laat zeggen en scherpe antwoorden geeft. Zij verliest de beheersching over haar zenuwen niet gauw, die stumper van een man des te eerder. Het is een ongeluk, waarvan het kind de dupe zou kunnen worden, want die krijgt een duchtig pak voor zijn broekje, om hem te leeren, dat hij heel ondeugend is geweest. De jongen geeft geen kik en hij heeft ook geen reden tot huilen, want het begeerde bezoek gaat door. Als Trees later, om het eenigszins goed te maken, stilletjes aan zijn bedje komt, vraagt ze:

— Heb je soms pijn, Kareltje?

— O, dat is alweer over, antwoordt hij rustig.

— Je moet maar denken: vader meent het niet kwaad met je. Maar hij kan z’n zenuwen niet altijd in bedwang houden.

— Dat weet ik al lang, zegt het kind. Maar dat is voor hem waarschijnlijk erger dan voor mij...

217