De tweede jeugd

laten blijken. Ben ik dan zoo onaantrekkelijk in jouw oogen?...

— Fie! roept hij uit en zijn stem beeft en hij houdt haar plotseling staande.

Maar ze lacht schamper en trekt hem voort.

— Je hebt me toch niet als een engel beschouwd? Och ja, van jou kun je alles verwachten, met je perverse voorkeur voor sloeries...

— Fie, ga niet zoo door, want dan loop ik niet verder met je! Ben je nu al vergeten, hoe je je zooeven over Fannie hebt uitgelaten?

— Nee, ik weet niet meer wat ik heb gezegd en het kan me niet schelen ook! Ik weet alleen maar, dat ik van je hou en dat je me versmaadt!

— Aha! Gekrenkte vrouwelijke trots. Ofschoon ik je, zoodra ik je heb gezien, vertelde, dat ik onder je bekoring was. Maar daarvoor alléén achtte ik je te goed...

— Ach God, was je maar niet zoo omzichtig! Ondanks al je gepieker, begrijp je niets van een vrouw! Van mij heb je zeker niets begrepen!

— We gissen altijd maar, zegt hij, om iets uit te stellen, dat hij toch onweerhoudbaar voelt aankomen.

Want Fie grijpt hem beet, zonder op iets of iemand te letten en kust hem onstuimig.

— Niets kan me meer schelen! fluistert ze heet. Neem me mee!...

Zijn bloed slaat in groote golven door zijn lichaam en hij bedenkt nog even, dat de scheiding des te smartelijker zal

207