De tweede jeugd

staat nu eenmaal mede daarin, dat ik je gevoelens niet kan verdragen. Je mag me gerust voor egoïst uitmaken en jezelf ongelukkig noemen. Maar denk je dan, dat ik zoo gelukkig ben? Geloof me: dat van jou gaat eerder over dan dat van mij...

Hij is diep onder den indruk, want zijn woorden raken ook in hemzelf allerlei gevoelige plaatsen en in de donkere, stille straten is een mensch zoo eenzaam en verschijnt het leven zoo hopeloos en vergeef sch.

— O nee, zegt Fie, en ze knelt zijn arm vast tegen haar lichaam, mijn liefde is niet voorbijgaand. Alles wat je zegt maakt mijn gevoel nog heviger...

— Is het dan niet verschrikkelijk dom van je om met me mee te loopen? Het is toch veel beter als we elkaar heelemaal niet meer zien. Ik heb dat eerst niet gewild en ik dacht ook niet, dat het noodig was, maar het is misschien toch zoo...

— Lou, voel je dan niet hoe vreeselijk het is, dat je daarmee hebt gespot tegenover een nul als m’n zwager? Ik ben niet verzuurd, al word ik oud, maar zoo’n grap.

— Ach, als je ’t zoo ernstig opneemt, dan is het ook wel erg en dan spijt het me, dat ik het heb gedaan. Dan heb ik toch gelijk, dat we elkaar niet meer moeten zien en ook niet over elkaar spreken... Ik vind je een bijzondere vrouw en, zonder zelfverheffing, ik hoop, dat je nog eens een man vindt, die je evenzeer zal waardeeren als ik...

— Platonische waardeering! Al beweer je dan, dat je abnormaal bent, je bent toch een man! Ik dacht het tenminste, maar ik twijfel daar ook aan, want je hebt het me nog nooit

206