De tweede jeugd

dat om een ding, dat van hoerenloon is gekocht!...

— Ik wilde je heusch niet in moeilijkheden brengen en ik geloof ook niet, dat ik dat heb gedaan. Maar gebruik voortaan niet meer zulke sterke woorden. De kans, dat jij ook nog eens profiteert van op minder eerbare wijze verkregen geld is niet zoo klein. De vraag is trouwens of over ’t algemeen geld niet op een met de moraal strijdige wijze wordt buitgemaakt...

— Wat niet weet, wat niet deert! Maar je praat weer om om de zaak heen! Voel je niet, dat het gemeen is om Jo zooiets voor te liegen?

— Nee, heusch niet. Maar ik voel wel iets anders: namelijk, dat jij erg geagiteerd bent en dat dit geval daar meer een aanloopje voor vormt dan de werkelijke oorzaak. Je wilt me met alle geweld serieus hebben, ofschoon jij zeker wel mocht weten, dat dat niet goed voor me is...

Ze pakt weer zijn arm, want het schuldbesef, dat zoo spoedig in een verliefd hart kan opstaan, kwelt haar.

— Ja, m’n lieve kind, gaat hij voort, het is nu eenmaal zoo, dat jij je door bepaalde gevoelens, die ik niet nader behoef te omschrijven, laat meesleepen. Daardoor wordt je natuurlijk inzicht vertroebeld. Ik geloof trouwens, dat ik je dat al eerder heb gezegd. Ik neem je niet kwalijk, dat je er niet door hebt geleerd, want ik ken geen mensch, die goed-leersch is. Maar laat ik er niet langer omheen draaien. Het geval is eenvoudig zoo: je moet me niet als een normaal mensch beschouwen. Dat kan je misschien niet schelen, want je wilt me ook zoo wel hebben. Maar m’n abnormaliteit be

205