De tweede jeugd

— Ja, dat was m’n bedoeling.

— Als je ’t goed vindt, ga ik zoover met je mee.

— Heel graag. Je weet, dat ik op je gezelschap ben gesteld. Geef me maar ’n arm.

Ze wil het weigeren, want ze is immers kwaad op hem, maar ze doet het toch.

— Al loopen we hier nu zoo innig, daar moet je nog niet uit af leiden, dat ik goed op je ben...

— Dat dacht ik ook niet. Ik begrijp wel, dat je me op dit late uur nog een afstraffing wil geven. Maar doe het vlug, alsjeblieft...

— Hou op met je aardigheden! Ik heb er meer dan genoeg van! Waarom moest je Jo wijsmaken, dat je dat cigaret-tenétui van mij hebt gekregen?

— Toe nou, Fie, ik wou je verstandiger hebben. Die brave man hapt immers zoo gauw en zoo graag...

— Heeft er niets mee te maken! In de eerste plaats gaat ie daarover piekeren, vanwege het geld. En dan zoekt ie er natuurlijk iets achter van een verhouding tusschen ons...

— Is dat dan zoo vreeselijk? Ben je daar niet tegen bestand?

— Ik ben tegen veel bestand, maar daartegen niet! Het gemeene van de zaak is, dat het een cadeau is van je dierbare Fannie!

— Dierbaar is wel wat sterk uitgedrukt. Maar je bedoelt het goed...

— Je bent een Judas! valt ze uit en maakt haar arm los. Je zorgt, dat ik allerhande geduvel met m’n familie krijg en

204