De tweede jeugd

Dat is nu weer iets bijzonder liefs. Kareltje heeft zijn kleine zusje geteekend, terwijl zij in haar box zat. Het is maar een eenvoudige potloodteekening, gisteren begonnen en vandaag reeds voltooid. Maar men mist de kleuren niet, als men dit levendige portretje ziet van het kind, verdiept in het spel met haar poppen.

— Sprekend! verklaart Van Swieten, heel lief! Je houdt toch maar van je zusje, al doe je graag zoo’n beetje groote-jongensachtig...

— O, dat weet ik niet, antwoordt Kareltje en Van Swieten moet maar raden, op welk deel van zijn opmerking deze woorden betrekking hebben.

Het is nu echter een geschikt moment om den jongen met het goede nieuws te beloonen.

— Weet je wie morgenavond hier komt?

— Meneer Bonger! juicht Kareltje en valt zijn vader om den hals. Heerlijk dat je het gevraagd hebt! Dank je wel!

Deze uitbundigheid vergalt de pret weer eenigszins, want heeft de jongen die ooit jegens hèm getoond? Maar enfin, later zal hij beter weten te onderscheiden en nu moet hij ernstig met hem bespreken, wat hij den gast zal voorspelen en of hij dit en dat niet nog even moet doornemen.

— Komt tante Fie soms ook? vraagt het begaafde Kareltje.

— Weet ik niet. Wat heeft die ermee te maken ?...

— Och nee, zoomaar... Ik hoef nu toch zeker niet zoo vroeg naar bed, want dan krijgt ie niets te hooren.

— Ja, dat is een ernstige zaak en je moet wel bedenken,

194