De tweede jeugd

Het is lang geleden, dat hij eenige visite heeft afgelegd. Gaat het dan niet om iets anders?...

— Zou je vanavond kunnen? Er komt verder niemand... We ontvangen weinig bezoek...

— Nee, vanavond niet. Morgenavond misschien...

Daar houden ze het dan op. Nu is Van Swieten gelukkig.

Hij kan de klokslag van halfzes nauwelijks afwachten, ofschoon hij een plichtsgetrouw man is. Maar zelden kon hij zoo’n goede tijding mee naar huis brengen. Bonger is wel veranderd. Hij is openhartiger, normaler geworden, zonder iets van zijn eigen spheer te hebben verloren.

Natuurlijk bezorgt Trees hem weer een koude douche, want die toont niet de minste beweging, als haar echtgenoot haar het nieuws vertelt.

— Hij is een bijzonder mensch, verzekert Van Swieten. Je zult het wel merken, als hij hier is.

— Ik hoop het, antwoordt Trees laconiek. Zij zoekt iets anders achter dat bezoek. Het geldt natuurlijk niet hen, maar langs een omweg haar zuster. In ieder geval zal het prettig voor Jo zijn, als zijn collega eenmaal tot zijn zwager is gepromoveerd.

Kareltje komt naar beneden. Niet dadelijk het groote nieuws zeggen, maar eerst informeeren naar zijn vorderingen. De jongen geeft levendige antwoorden, terwijl hij met een catapult speelt. Die gevaarlijke dingen hebben plotseling grooten opgang gemaakt onder de jeugd.

— Wat heb je daar, Kareltje? vraagt zijn vader streng en steekt de hand uit.

192