De tweede jeugd

om ze te hebben — of houdt U niet van kinderen? vraagt ze, denkend, dat hij volkomen vreemd tegenover deze gevoelens zal staan.

Hij kijkt even peinzend op zijn bord.

— Ja, zegt hij dan, ik houd veel van kinderen. Maar het lijkt me een groote verantwoordelijkheid om ze te hebben. Die zou ik liever niet op m’n schouders dragen.

Hij zou er aan willen toevoegen: Ik heb het idee, alsof ik nu pas begin te leven, maar deze gedachte komt hem dwaas voor, terwijl hij haar denkt, en nog dwazer om haar tegenover deze vrouw te uiten. Zoo zou hij van het eene uiterste naar het andere springen. En hoe kan hij spreken over dingen, die hem zelf nog niet duidelijk zijn geworden? Hij evolueert snel, maar in welke richting weet hij nog niet precies.

Later komt hij op de gedachte, dat het geen toeval kan zijn, dat zich plotseling deze neiging voor kinderen in hem heeft geopenbaard. Want door een gunst van de natuur, wordt hem een soort van tweede jeugd geschonken, als om zijn verzuimde jeugd goed te maken. Deze ontdekking roert hem zeer, al begrijpt hij, dat hij niet opnieuw kind zal worden. Maar als hij slechts iets in zich mag hebben van den zin tot verwondering, die het kind eigen is, is het reeds een genaderijke beschikking. Het zal merkwaardig zijn, deze ontwikkeling tevens met een gerijpt menschenverstand te kunnen overzien. Onder de millioenen is het slechts een enkeling gegeven, met het kind te leven in diens eigen wereld. De anderen beschouwen het vanaf hun hoogte. En zelfs wanneer zij een groote liefde voor het kind bezitten, komt het niet in hen op,

Tweede Jeugd 12