De tweede jeugd

schen. En wat zou dat hinderen, want wie is ooit door waarheidsliefde gelukkig geworden? Tenzij hij zich wilde offeren — maar Bonger ontbreekt het ideaal. Als hij nu maar met de menschen kan omgaan en zij het hem niet onmogelijk maken, op de door hem gewenschte wijze te leven...

Hij wil echter niet te veel prakkizeeren en daarom haalt hij een boek van de plank, hoewel hij niet had gedacht, ooit nog tot lectuur te zullen komen. Het kan geen toeval zijn, dat hij Jan Ligtharts „Jeugdherinneringen” in handen neemt, een boek, waaraan hij sinds jaren geen aandacht meer had geschonken. Hoe frisch, hoe eenvoudig, hoe vol menschenliefde en humor is dit proza! Het doet een gevoel van kracht door hem stroomen, maar het kan ook wel zijn, dat dit gevoel zonder eenig verband met de lectuur in hem ontstaat. En dan schiet hem, midden tusschen het lezen door, het verhaal weer te binnen, dat hij Kareltje heeft verteld. Hij moet er om lachen en er komen hem nog allerlei koddige bijzonderheden voor den geest, die hij den jongen niet heeft laten hooren.

Dan doet hij iets, waarover hij zichzelf verbaast. Hij haalt zijn schrijfblok en zijn vulpen voor den dag en slaat aan het schrijven. Daar kan niemand iets aan doen, het gaat vanzelf en het is een vreugde, ofschoon hem op sommige oogenblik-ken tijdens dezen arbeid tranen in de oogen komen. Zoo ingespannen is hij bezig, dat hij niet het verstrijken van den tijd bemerkt, voordat het zoo donker is geworden, dat hij bijna niets meer kan zien. Het hindert hem even, dat hij het licht moet opsteken, maar weldra is hij het vergeten en werkt verder. Er ligt een hoopje volgeschreven vellen naast hem en zijn

174