De tweede jeugd

Vroeger waren het paarden en weiden en slooten en nu zijn het de kinderen en de bloemen, waaraan hij de illusie van schuldeloosheid en ongereptheid ervaart.

In deze serene stemming met Fie te spreken, moet eenigs-zins ontnuchterend werken. Zij heeft zich nauwelijks in bedwang en praat zeer geagiteerd. En dat om iets dat toch werkelijk niet zooveel heeft te beteekenen. Maar ach, het moet wel opwindend zijn, een blauwtje te loopen. Voor het overige is er amper iets te vreezen. Het komt maar zelden voor, dat een mensch de omstandigheden te zwaar worden en Fie is zeker niet zoo’n ongelukkige. Men kan van alles tragiek maken, maar doe het niet, want de eenige, die er door wordt gegrepen, ben je zelf.

En het is heerlijk te verzinken in gepeinzen en op lichte voeten komt alles aangeslopen, wat eenmaal zwaar en zwart en norsch was. Men begrijpt niets van dit wonder, maar dat is ook niet noodig. De vurige obsessies hebben zich gesublimeerd tot schoone verbeeldingen, die pijnlijk kunnen zijn, maar men geniet desondanks van hun schoonheid. Daar zijn feeën en elfen en kabouters en golvende wouden en korenlanden onder het hooge middaglicht. En maannachten en paleizen in droomspheer en eenzame, moede zwervers, slapend aan de wegen en in hooibergen. God in den hemel! Wat een overvloed van heerlijkheid! Hoe komt hij daartoe, wie heeft hem dit zoo plotseling ingeblazen? De werkelijkheid niet ontvluchten, maar haar hullen in vormen, waarin zij minder schrijnend verschijnt. Er desnoods iets aan toe voegen, wat er niet in zit, maar wat men er in zou kunnen wen-

173