De tweede jeugd

boodschap, dat het eventueel kan worden geruild.

Fie beeft en trilt, want dat is werkelijk een verrassing. Door de vele emoties heeft ze aan zooiets absoluut niet meer gedacht, al is het op zichzelf zoo merkwaardig niet. Een gouden horloge, een prachtstuk! Ze staat stom van verbazing over zoo’n juweel en dan springen haar voor de zooveelste maal vandaag de waterlanders in de oogen.

— Sjonge! schudt de oude dame het hoofd, wat een prachtig dingetje is dat! Moet je daar nou om huilen? Och, och wat mooi! Maar waarom heeft ie je dat niet zelf gegeven?

Fie antwoordt niet. Ze zit maar naar het horloge te kijken, dat ze in haar hand houdt, en bijt de lippen op elkaar. Nee, ze begrijpt geen snars van hem, al kan ze nog zoo vernuftig redeneeren. Hij is een raadsel, maar zij is ongelukkig, ondanks het vorstelijke geschenk. Daarom gaat ze snel haar boeltje opbergen, dan is ze alleen en kan niemand haar met hinderlijke vragen naderen dan zijzelf.

Maar natuurlijk kan ze niet zoo voortgaan. Het leven moet zijn loop hebben en als men het maar op de juiste wijze beschouwt, is het nooit hopeloos. Weer geheel in haar eigen woning geïnstalleerd en opgefrischt, gaat ze in de buurt tele-foneeren om aan den plicht der dankbaarheid te voldoen.

Bonger heeft al dien tijd peinzend zitten staren naar het vaasje met witte rozen, dat mevrouw Rijnders bij hem heeft neergezet. Misschien voor het eerst in zijn leven heeft hij het gevoel in staat van genade te verkeeren, hoewel zijn ironie op haar hoede blijft en geen sentimentaliteit tolereert. Maar alles wat rein is en zuiver en onbewust zich geeft, heeft zijn liefde.

172