De tweede jeugd

k

niet bij haar in. Ze is bezorgd voor hem, want zijn illusies lijken haar te vaag, te abstract, om hem werkelijk van nut te kunnen zijn. Hoe zal hij het contact met kinderen vinden, als hij zich van de menschen afsluit? Hoe kan hij iets van liefde geven, als hij alle liefde afwijst? En als ze eindelijk tot vertrekken gereed staat, voelt ze sterker dan haar liefdessmart, het medelijden voor hem, die er oogenschijnlijk weer goed aan toe is, maar geen stootje zal kunnen verdragen. Er hangt nog wat dauw voor haar oogen, maar het is toch niet meer zoo erg als daarstraks.

— Kom vandaag over een week met Kareltje, zegt Bonger. Ik reken erop! En zie maar, dat je gauw weer werk krijgt. Vergeet ook niet, je declaratie bij de maatschappij in te dienen.

Ze dankt hem voor zijn attenties en hoopt maar, dat hij nooit meer ziek wordt en heel gelukkig zal zijn.

— Niet zooveel woorden, kind, we zien elkaar immers nog wel en heel gauw...

Dan nog een rondgang door het huis, bij mevrouw en de meisjes. Beneden in de conversatiekamer staan bloemen, ter eere van Bongers herstel. Het is een compleet feest en er wordt dan nog een glaasje wijn bij gedronken, ofschoon Fie gekleed zit en weigert haar mantel weer uit te doen. Ze wil heel gauw weg, vanwege haar roode oogen. Maar mevrouw Rijnders vindt het heelemaal niet vreemd en andere pensiongasten zijn er niet. Bonger is op ’t oogenblik de eenige.

— Dat is toevallig, zegt de oude mevrouw Roos. Er is geen tien minuten geleden een pakje voor je bezorgd met de

171