De tweede jeugd

lijken zin slecht is, maar je hebt je eenmaal teveel van alles voorgesteld. En als compensatie heul je met het gespuis. Maar dat is zelfbedrog, want al heb ik daar geen kennissen onder, er moet daar evenveel liefde en goedhartigheid en haat zijn als onder alle kringen...

— Het zal wel zelfbedrog zijn, je zegt het goed, maar het is niet moeilijk, om alles tot zelfbedrog te herleiden. Wat mij betreft, ik weet, dat alles illusie is, maar zonder illusie is geen leven mogelijk. Het is m’n geluk, dat ik dit duidelijk heb leeren inzien, duidelijker althans dan vroeger.

— Malle jongen, je bent toch veel te wijs om jezelf een rad voor de oogen te draaien! Je zal er nog wel eens over nadenken...

— Als ’t maar even kan, zal ik dat niet doen. Met nadenken kom je niet verder.

— Dan moet je als een dier leven!

— Dat is wel de consequentie, maar dat gaat nu eenmaal niet zoo gemakkelijk. Maar laten we niet meer aan ’t philoso-pheeren slaan. We weten nu alles van elkaar en hoeven ons tenminste niet met eikaars geheimen het hoofd te breken. Jij bent 27 en ik 30 jaar, dus er ligt waarschijnlijk nog een zee van tijd voor ons. We moeten het ons zoo aangenaam mogelijk maken — een laag-bij-de-grondsche wijsbegeerte misschien, maar als je eenmaal op de hoogste toppen bijna bent doodgevroren, moet je wel probeeren, je op den beganen grond staande te houden. Zoo’n vrouw als jij krijgt een man, wanneer ze maar wil, en zeker een beteren dan ik...

Hij lacht, maar zij niet, want die scherts gaat er zoo maar

170