De tweede jeugd

kig zijn. Tenslotte zijn we allemaal verlatenen, eenzamen, die troost noodig hebben en steun bij elkaar zoeken. Maar ik heb helaas zoo weinig te geven en als ik me forceer, zullen we beiden ongelukkig worden...

Fie snikt nog, maar ze hoort toch wat hij zegt en het is zoo goddelijk, om in zijn armen te liggen.

— Maar hoe wil je dan leven, jongen? Hoe zul je dan op de been blijven? Je denkt misschien, dat het louter jaloerschheid is, dat ik erover spreek, maar dat is niet zoo. Je gaat natuurlijk weer naar Fannie terug en hoe langer ik over haar voorkomen en manieren nadenk, des te duidelijker zie ik in, dat ze een misdadigster is.

— Ja, dat is ze. Maar maak je daarover niet ongerust. Je begrijpt dat niet, ik kan het je niet kwalijk nemen. Maar in de eerste plaats — het spijt me, dat ik het moet zeggen, maar het is nu eenmaal zoo — houdt Fannie, op haar wijze, evenveel van me als jij. Nee, schud nou niet je hoofd, want je moet me toch goed genoeg kennen, om te weten, dat ik op haar liefde heelemaal niet ben gesteld. Dat is een feit, waaraan ik onschuldig ben en wat ik in haar zoek en vind, is iets waarvoor ik me moet schamen. Het is iets... maar ik weet niet...

Ach, Heer, moet hij dat werkelijk zeggen? Als ze het zoo niet begrijpt, zal ze het na een uitleg ook niet vatten. En niemand is ermee gebaat, integendeel, het is pijnlijk, die verschrikkelijke dingen aan te roeren.

— Ik weet het, zegt Fie, al heb je geen hoogen dunk van m’n inzicht. Je bent niet slecht, wat dan in maatschappe-

169