De tweede jeugd

géén onverschilligheid meent te lezen. En dan — ja, er is niets aan te doen, maar even moet zij hem verkeerd begrijpen en meenen, dat hij tot dat zielige soort mannen behoort, dat alle initiatief aan de tegenpartij overlaat, uit angst... Zij buigt zich over hem heen, zoomaar, zonder waarschuwing, en neemt zijn hoofd tusschen haar handen en kust hem. Meer had zij niet willen doen, dan had men het nog voor een hartelijk afscheid kunnen houden. Maar alles neemt zijn onweerhoud-baren loop: gevoelens en tranen en woorden zelfs.

— Ik hou zoo van je, zoo ontzettend veel...

Het is zeer gevaarlijk, wat zij doet, want in hem komt een opwelling, uit de maag omhoog naar de keel en naar de oogen: en alles is somber en hopeloos en chaotisch als vroeger. Hij ziet menschen en werelden — een oneindigheid van gebeurtenissen in één moment. Maar daarboven uit stijgt een misschien niet volkomen nieuwe, maar toch verrassende sensatie: de drang om zich uit te spreken, in eenvoudige woorden, tegenover een hem in spanning aanziend kindergelaat. En daarom kan hij mild zijn jegens Fie. Het is tragisch voor haar, dat hij haar gevoelens onbeantwoord moet laten. Ze is op zijn schoot beland en hij houdt haar vast en kust haar, maar zonder hartstocht, alleen uit een behoefte om te troosten. — Ik heb het geweten, zegt hij, maar waarom ben je niet verstandig gebleven? Je had toch moeten bedenken, dat ik maar een poovere zwerveling ben, die geen genegenheid kan verdragen en amper iets schenken. Ik dacht, dat je zooveel inzicht had en speciaal in mijn geval, maar de liefde is sterker dan wat ook. Dat is prachtig, maar het kan ook ongeluk

168