De tweede jeugd

van alleen te kunnen zijn en niemand, die zich om je bekommert. Ook daartoe voelt hij zich zonder risico in staat. Hoe valt dit alles te verzoenen?

Fie vermoedt dezen strijd in hem. Zij is een verstandige vrouw, die ongeduldig is, maar, zoo noodig, kan wachten. Hij zal dagelijks met haar zwager in contact komen en indien die hem niet uit eigen beweging naar zijn huis lokt, zal zij hem daartoe weten aan te sporen. Lou moet Kareltje nog aan het klavier hooren en hij zegt zelf immers, dat hij hem weer graag eens bij zich zal hebben. Zoo kneedt men een eenzaam en zwerfziek man tot echtgenoot en vader. Zoo doet men hem laveeren langs alle gevaren en brengt hem in veilige haven. Ach, die droom is zoo schoon en hij zal in vervulling gaan — anders is haar naam niet Sophie Roos...

Zij spreken dan zoo af, dat Fie Zaterdagmiddag zal vertrekken. Hij zegt, den Zondag vóór hij weer aan ’t werk gaat, voor zichzelf te willen hebben. Voor jezelf of voor Fannie? denkt Fie en haar hart klopt heftig. Hij schijnt haar gedachten wel te raden, wat overigens niet zoo moeilijk is en zegt:

— Als ik me niet één dag voor ik weer in ’t gewone leven stap, ook weer gewoon mensch mag voelen, dan ben ik bang, dat het niet zoo goed zal gaan. Want, zie je, nu ben je toch nog altijd de verpleegster. Naderhand, als alles weer op rolletjes loopt, natuurlijk niet meer...

Dat stelt Fie gerust, want bij die woorden kan men zich van alles denken, vooral prettigs. Lou denkt over dien Zondag niet verder na, maar als hij aan de telefoon wordt geroepen, weet hij er opeens alles van. Fie is juist weer de deur

162