De tweede jeugd

Dat zal ze dan maar doen. Ze kleedt zich aan en begeeft zich naar den sigarenwinkel om het hoekje. Zoodra ze gehoor krijgt, vraagt ze meneer Bonger te spreken, onder de uitdrukkelijke toevoeging, dat het niet de zuster, maar meneer zelf moet zijn. — Ik spreek zeker met juffrouw Koopmans? vraagt mevrouw Rijnders, die een goed geheugen voor stemmen heeft. — Ja, zegt Fannie kortaf, maar denkt: wat gaat jou dat aan?

Ze belt op een geschikt moment. Bonger is juist van zijn middagwandeling met Fie teruggekomen en heeft ernstige dingen met haar besproken. Dat komt doordat Kareltje zoo’n diepen indruk op hem heeft gemaakt en nog meer het feit, dat hij zoo goed met kinderen kan omgaan. Hij voelt zich in staat om tal van verhaaltjes, luimige en ernstige te verzinnen en aan kinderen op te disschen. Met een blik of een gebaar van een kind is hij meer dan beloond.

Dit is op zichzelf niet zoo’n nieuwe ontdekking voor hem. Met dit verschil, dat hij vroeger geen weerstand vermocht te bieden aan overwegingen, die hem kwamen pijnigen bij alles wat hij deed. Overwegingen, die hem het leven zoo zwaar maakten en die hij nu, naar hij hoopt, voorgoed achter zich heeft gelaten, of liever beheerscht. Dan is daar nog Fie en wat zij wil is allesbehalve een raadsel voor hem. En ook niet het feit, dat hij eenigszins anders tegenover haar is komen te staan. Als vroolijke, bijdehande vrouw beteekent zij iets voor hem. Maar die andere wereld, het vagebondeeren langs het leven — met Fannie, dat verrukkelijke, voor zinnelijkheid, avontuur en strijd geschapen wezen... En de genadige rust

Tweede Jeugd 11