De tweede jeugd

steek, nadat je me maandenlang met je mooie praatjes hebt vastgehouden? Nou ken ik je pas, mannetje! Bah!... en ze spuwt hem pal voor de voeten.

Maar nu gaan den goeden man eindelijk de oogen heele-maal open. — Ellendige stinkhoer! zegt hij, met grenzenlooze verachting in zijn stem, bloederige uitzuigster, moet jij me uitspuwen!...

Dan lacht hij hoonend en gaat voort: — Gelukkig, dat ik dat heb kunnen meemaken! Nou weet ik wat me bespaard is gebleven!...

Hij maakt de deur open en daalt de trap af, bedolven onder een vloed van scheldwoorden uit Fannies mond. Susie komt beneden uit haar kamer geloopen. Ofschoon zij bejammert, dat Fannie zoo’n stomme streek heeft uitgehaald, mag zij niet nalaten haar solidariteit met haar vriendin te toonen en voegt haar portie aan de nog steeds van de bovenste verdieping dalende scheldwoorden en verwenschingen toe.

Nog denzelfden avond zit de heer Wijsman in den trein, alleen, en met een duren eed op het hart, zich nooit meer met een vrouw in te laten.

Maar Susie is door het gebeurde zoo aangegrepen, dat zij, nauwelijks nadat de man de straatdeur achter zich heeft dichtgetrokken, de trap opvliegt, recht op Fannie toe en deze met nagels, vuisten en invectieven te lijf gaat. Fannie is deze gelegenheid om haar overkropt gemoed nog wat meer te luchten zeer welkom, zoodat ze elkaar bewerken, totdat ze met blauwe plekken, bloedige schrammen en gescheurde kleeren zijn overdekt.

159