De tweede jeugd

En ze kijkt hem zoo vleiend aan, dat hij zijn hart voelt smelten. Maar tegelijkertijd zou hij haar wel willen pijnigen, want ze is hem de baas, die feeks! Nee, hij smelt niet, ze is hem niet de baas! Nu zal hij eens sterk zijn. Kijken, wat ze dan doet.

— Het spijt me, kindje, antwoordt hij en kijkt op het blad van de tafel, maar ik geef je niets meer. Zoodra we samen in den trein zitten, kan je van me krijgen, wat je hartje begeert...

Het zal een toer zijn, hem nog lang vast te houden. Nee, het lukt haar heelemaal niet meer. Want ze krijgt dien avond geen cent van hem los en den volgenden middag komt hij de zaak uitmaken.

— Ik heb weer rheumatiekscheuten gekregen, vertelt hij Fannie, ik kan niet langer wachten. Ga je mee of niet?

En hij kijkt Fannie aan met oogen vol angstige verwachting, ondanks zijn stelligen toon. Dan wil Fannie weer een grooten boom opzetten. Hij is echter ongeduldig en pakt haar beet. Daardoor verandert zij niet te zijnen gunste, eerder is het tegendeel het geval. Of ze hem niet na mag reizen, ze was vanmorgen bij haar moeder en die knapt een beetje op. Misschien is met een dag of drie alle gevaar geweken...

— Ik ga morgenochtend, zegt hij. En jij gaat mee of je komt heelemaal niet! Nou?...

— Dus dat is je laatste woord? En je vergeet hoeveel ik van je hou, hoeveel je van mij houdt?...

Hij is een kerel van ijzer, want als hij het nu niet is, zal zij hem tot gesmolten boter maken.

157