De tweede jeugd

niets zei, is dit: naarmate hij ouder werd, werd hij hoe langer hoe onrustiger. Hij groeide wel op tot een grooten man, maar zoo mager, dat, als toen de verrekijkers al waren uitgevonden, men zeker door hem heen zou hebben kunnen zien. Die magerheid maakte hem uiterst geschikt voor koning, maar daar dacht de man zelf niet aan. Hij wist alleen maar, dat het hem iederen dag minder ging aanstaan, om het vee te weiden en te melken en zijn moestuintje te verzorgen. Want dat waren de werkzaamheden, die hij moest doen. Dikwijls hoorde zijn moeder hem nu ’s avonds steunen en zuchten. Maar ze kon wel eenigszins vermoeden, waardoor dat kwam en aangezien ze hem niet wilde missen, zei ze niets. Ja, zoo gaat het als een moeder niet het hoogste gebod opvolgt. Op het laatst echter ging de zoon er zoo slecht uitzien, dat het er allen schijn van had, dat hij dood zou gaan. En toen dacht de moeder: Als hij dan toch zou moeten sterven, laat hij dan zijn kans eens wagen. Nu vertelde ze hem alles. De zoon was niet kwaad, omdat zij het zoo lang had verzwegen, want hij begreep, dat zij het uit liefde voor hem had gedaan. Hij was erg blij met die tijding en voelde de kracht in zich om wel honderd ko-ningen van hun troon te verwijderen. Hij had den vorst nooit gezien en alleen maar bij geruchte van diens omvang vernomen. Ha, dat stond hem wel aan: zoo heerlijk dik in vet en vleesch te zijn verpakt! Hij was zoo zielig mager en had het altijd koud, ofschoon hij, zooals je weet, in een warm land woonde. Als hij maar eenmaal koning was, dan zou hij net zoo doen als de tegenwoordige koning: den heelen dag lekker eten en zorgen, dat er niemand bij hem kwam, zonder

151